ฟีโน่คันนั้น

posted on 26 Jun 2012 18:19 by thapat

งานศพ

posted on 29 Apr 2012 19:20 by thapat
ตั้งแต่จำได้
ทุกครั้งที่ไปงานศพ
ที่ปราศจากพ่อแม่
 
เราไปด้วยความเห็นใจ
เห็นใจเพื่อน ที่คนที่รักจากไป
เห็นใจจริงๆ เราไปเพื่อให้กำลังใจ
และอยากให้รู้ว่าเราให้กำลังใจจริงๆ
ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเค้าจะรู้หรือปล่าวนะ
 
งานศพ
สะท้อนใจทุกทีที่ไป
เค้าเหล่านั้น คือกระจกแห่งสัจจะ
ที่สาดสะท้อนลึกลงไปข้างใน
ผ่านผิวหน้า เครื่องสำอางค์ ริ้วรอยเหี่ยวย่น คราบน้ำตา หรือแม้แต่พวงหรีดงี่เง่า
มันเป็นความจริงใจจริงๆ ว่าฉันตาย
ฉันมีตัวตนอยู่นี้นะ
 
ความตายไม่น่ากลัวหรอกนะ
 
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือความรู้สึกกลัวความตาย
 
นั้นมันไม่จริงเลยสักนิดเดียว
 
 
 
 
 
ขออุทิศแด่ปาป๊าเฟิร์น
 
 

เงื่อน ไข

posted on 23 Mar 2012 01:53 by thapat
 
 
ไม่เหมือนกันหรอก
เงื่อนไขของเธอหรือใคร
เงื่อนไข ข้ออ้าง
ในการอยู่บนโลกนี้
โลกแห่งความจริง
ไม่เหมือนกันหรอก
แต่ความไม่จริงก็คือ
เราพยายามจะใช้ไม้บรรทัดของตัวเอง
วางวัดลงบนคนอื่น
หรือบางที
เราก็นำไม้บรรทัดของคนอื่น
มาวางนาบลงบนชีวิตเรา
โดยไม่รู้ตัว
โดยไม่รู้ไม้บรรทัดของเราอยู่ไหน
โดยไม่รู้ตัว
เราก็นึกว่าไม้บรรทัดของคนอื่น
คือไม้บรรทัดของเรา
...
 
สิ่งนี้
มันทำให้เรา เขา เธอ
ร้อนรน
หาเหตุผล หาสิ่งที่ไม่ใช้เหตุผล
มาลองรับมาตราส่วนของคนอื่น
...
 
ทั้งๆที่ เรารู้สึกว่า
ความเย็น สบาย ของชีวิต
เงื่อนไขมันน้อยมากๆ
กืน ขี้ หลับสนิท ยิ้ม หัวเราะ ออกกำลังกาย ทำหน้าที่ ไปเที่ยว
คำคมๆทั้งหลาย
ทิ้งมันไปเถอะ
 
 
...
เรากำลังใช้ตรรกะของคนอื่น
มาตอบสมการตัวเอง
รึปล่าวนะ