posted on 29 Apr 2012 19:20 by thapat
ตั้งแต่จำได้
ทุกครั้งที่ไปงานศพ
ที่ปราศจากพ่อแม่
เราไปด้วยความเห็นใจ
เห็นใจเพื่อน ที่คนที่รักจากไป
เห็นใจจริงๆ เราไปเพื่อให้กำลังใจ
และอยากให้รู้ว่าเราให้กำลังใจจริงๆ
ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเค้าจะรู้หรือปล่าวนะ
งานศพ
สะท้อนใจทุกทีที่ไป
เค้าเหล่านั้น คือกระจกแห่งสัจจะ
ที่สาดสะท้อนลึกลงไปข้างใน
ผ่านผิวหน้า เครื่องสำอางค์ ริ้วรอยเหี่ยวย่น คราบน้ำตา หรือแม้แต่พวงหรีดงี่เง่า
มันเป็นความจริงใจจริงๆ ว่าฉันตาย
ฉันมีตัวตนอยู่นี้นะ
ความตายไม่น่ากลัวหรอกนะ
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือความรู้สึกกลัวความตาย
นั้นมันไม่จริงเลยสักนิดเดียว
ขออุทิศแด่ปาป๊าเฟิร์น
posted on 23 Mar 2012 01:53 by thapat
ไม่เหมือนกันหรอก
เงื่อนไขของเธอหรือใคร
เงื่อนไข ข้ออ้าง
ในการอยู่บนโลกนี้
โลกแห่งความจริง
ไม่เหมือนกันหรอก
แต่ความไม่จริงก็คือ
เราพยายามจะใช้ไม้บรรทัดของตัวเอง
วางวัดลงบนคนอื่น
หรือบางที
เราก็นำไม้บรรทัดของคนอื่น
มาวางนาบลงบนชีวิตเรา
โดยไม่รู้ตัว
โดยไม่รู้ไม้บรรทัดของเราอยู่ไหน
โดยไม่รู้ตัว
เราก็นึกว่าไม้บรรทัดของคนอื่น
คือไม้บรรทัดของเรา
...
สิ่งนี้
มันทำให้เรา เขา เธอ
ร้อนรน
หาเหตุผล หาสิ่งที่ไม่ใช้เหตุผล
มาลองรับมาตราส่วนของคนอื่น
...
ทั้งๆที่ เรารู้สึกว่า
ความเย็น สบาย ของชีวิต
เงื่อนไขมันน้อยมากๆ
กืน ขี้ หลับสนิท ยิ้ม หัวเราะ ออกกำลังกาย ทำหน้าที่ ไปเที่ยว
คำคมๆทั้งหลาย
ทิ้งมันไปเถอะ
...
เรากำลังใช้ตรรกะของคนอื่น
มาตอบสมการตัวเอง
รึปล่าวนะ
posted on 21 Mar 2012 01:25 by thapat
พบกัน
ผ่าน
ผ่าน
ผ่านเรื่องราว
ภายนอก
ตกกกระทบ
ผลิผลต่างกัน
เหมือนที่ต่างกัน
ต่างกันที่ในความเหมือน
มีความงามแทรกอยู่
ระหว่างกัน
เวลาผ่าน
หรือเราเดินผ่านเวลา
เวลาหอบเราไปพร้อมกัน
ความเปลื่อยปล่าวไปพร้อมกัน
ทำให้รู้จัก
และเข้าใจ
สิ่งเดิมยังคงอยู่ข้างใน
สีบนกำแพง
ที่โดนทาทับไว้เป็นชั้น
เป็นฉัน
สีข้างล่างยังคงเป็นสีเดิม
ความหนาของชั้นสี
ข้างล่างเป็นสีเดิม
ไม่ได้หายไปไหน
เราทามันบนกำแพง
รูปทรงของเรา
ในวันปีใหม่
ไฟดวงเล็กๆยังคงสว่าง
ในที่ไกลแสนไกล
ไม่มีใครมองเห็น
เกสร ผสม
ดอกไม้
ผลิบาน
ความงดงาม
เกิดขึ้น
จางหาย
ที่ความสวยงาม
บันทึกไว้
ที่เดิม
ใกล้ๆ
ตรงนั้น
บันทึกไว้
ด้วยเสียงกระซิบ
ข้างหู
แผ่วเบา
ไม่ได้ยินเสียงดัง
ของการเฉลิมฉลอง
mute
