งานศพ

posted on 29 Apr 2012 19:20 by thapat
ตั้งแต่จำได้
ทุกครั้งที่ไปงานศพ
ที่ปราศจากพ่อแม่
 
เราไปด้วยความเห็นใจ
เห็นใจเพื่อน ที่คนที่รักจากไป
เห็นใจจริงๆ เราไปเพื่อให้กำลังใจ
และอยากให้รู้ว่าเราให้กำลังใจจริงๆ
ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเค้าจะรู้หรือปล่าวนะ
 
งานศพ
สะท้อนใจทุกทีที่ไป
เค้าเหล่านั้น คือกระจกแห่งสัจจะ
ที่สาดสะท้อนลึกลงไปข้างใน
ผ่านผิวหน้า เครื่องสำอางค์ ริ้วรอยเหี่ยวย่น คราบน้ำตา หรือแม้แต่พวงหรีดงี่เง่า
มันเป็นความจริงใจจริงๆ ว่าฉันตาย
ฉันมีตัวตนอยู่นี้นะ
 
ความตายไม่น่ากลัวหรอกนะ
 
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือความรู้สึกกลัวความตาย
 
นั้นมันไม่จริงเลยสักนิดเดียว
 
 
 
 
 
ขออุทิศแด่ปาป๊าเฟิร์น
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่รู้มีอะไรมาดลใจให้เข้ามาอ่าน
ไม่ได้เข้ามาเป็นปีเเล้ว
ขอบคุนมากนะขมจัง

#3 By Fern (115.87.218.211) on 2013-08-30 15:34

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

#2 By Nerd de Scriptorus on 2012-04-29 20:19

ผมคิดว่าความกลัวตายเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่งนะครับ
สัตว์ทั้งหลาย มีสัญชาตญาณเอาตัวรอด ซึ่งพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดอยู่

แน่นอนว่าสิ่งนั้นสามารถถูกขัดเกลาได้ด้วยความเชื่อ ความศรัทธา ความเมตตาและกล้าหาญ ดังนักผจญเพลิงที่ยอมเอาตัวเข้าแลกช่วยเหลือคนในกองเพลิง

พ่อแม่ที่เอาตัวปกป้องลูกจากภัยอันตรายทั้งปวง

ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้จากความแข็งแกร่งจากภายในจริงๆจนสามารถเอาชนะสัญชาติญาณได้

สำหรับผมที่ยังต้องอาศัยการขัดเกลาอีกมากนั้น ก็เรียกได้ว่ายังกลัวความตายอยู่ระดับหนึ่งเลยครับ

#1 By Nerd de Scriptorus on 2012-04-29 20:18